كه هر كو برادر بود دوست به * چو دشمن بود بىپى و پوست به تو هم دشمن و بد تن و ريمنى * جهان آفرين را بدل دشمنى بپيش برادر برادر بجنگ * نيايد اگر باشدش نام و ننگ چو بشنيد بهرام زو بازگشت * بر آشفت و با او دژم ساز گشت همى راند گردوى تا نزد شاه * ز آهن شده روى جنگى سياه برو آفرين كرد خسرو به مهر * كه پاداش بادت ز گردان سپهر فرستاد خسرو بشاپور كس * كه موسيل را باش فرياد رس بكوشيد تا پشت پشت آوريد * مگر بخت روشن بمشت آوريد بگستهم گفت آن زمان شهريار * كه گر هيچ رومى كند كارزار چو بهرام جنگى شكسته شود * و گر نيز در جنگ خسته شود همه روميان سر بگردون برند * سخنها ز اندازه بيرون برند نخواهم كه رومى بود سرفراز * بما بر كنند اندرين جنگ ناز بديدم هنرهاى رومى همه * بسان رمه روزگار دمه هم آن به كه من با سپاه اندكى * ز چوبينه آورد خواهم يكى نخواهم درين كار يارى ز كس * اميدم بيزدان فرياد رس به دو گفت گستهم كاى شهريار * بشيرين روانت مخور زينهار چو رايت چنين است مردان كين * بخواه و مكن تيره روى زمين به دو گفت خسرو كه اينست روى * كه گفتى ز لشكر كنون يار جوى گزين كرد گستهم ز ايران سوار * ده و چار گردنكش نامدار نخستين ازين جنگيان نام خويش * نوشت و بياورد و بنهاد پيش دگر گرد شاپور با انديان * چو بندوى و گردوى پشت كيان چو آذر گشسپ و دگر شير ذيل * چو زنگوى گستاخ با شير و پيل تخواره كه در جنگ غمخواره بود * يلان سينه را زشت پتياره بود فرخ زاد و چون خسرو سرفراز * چو اشتاد پيروز دشمن گداز چو فرخنده خورشيد با اورمزد * كه دشمن بدى پيش ايشان فرزد چو مردان گزين كرد ز ايران دو هفت * ز لشكر بيك سو خراميد تفت چنين گفت خسرو بدين مهتران * كه اى سرفرازان و فرمانبران همه پشت را سوى يزدان كنيد * دل خويش را شاد و خندان كنيد جز از خواست يزدان نباشد سخن * چنين بود تا بود چرخ كهن برزم اندرون كشته بهتر بود * كه در خانه‌ات بنده مهتر بود نگهدار من بود بايد بجنگ * بهنگام جنبش نسازم درنگ همه هم زبان آفرين خواندند * ورا شهريار زمين خواندند بكردند پيمان كه از شهريار * كسى بر نگردد ازين كار زار سپهدار بشنيد و آرام يافت * خوش آمدش و ز مهتران كام يافت سپه را ببهرام فرخ سپرد * همى رفت با چارده مرد گرد هم آنگه خروش آمد از ديدگاه * ببهرام گفتند كامد سپاه جهانجوى بيدار دل بر نشست * كمندى بفتراك و تيغى بدست